این مطالعه با بودجه ناسا در 15 ژوئن در مجله Astrophysical Journal منتشر شد.
محققان با استفاده از شبیه سازی های رایانه ای محیط یک سیاهچاله بزرگ را کشف کردند و دریافتند که ساختارهای مشابه سونامی می توانند از طریق گاز فرار از جاذبه سیاهچاله ایجاد شوند.
ناسا می گوید این ساختارها ممکن است بزرگترین سازه های شبیه سونامی در جهان باشند.
سیاهچاله ابرجرم دارای جرمی بزرگتر از جرم یک میلیون خورشید است و بزرگترین دسته سیاه چاله ها محسوب می شود. این سیاهچاله ها، از مواد و گازهایی که به دور آنها می چرخند، تغذیه می کنند و سیستمی را تشکیل می دهند که فیزیکدانان نجومی آن را "هسته کهکشانی فعال" می نامند.
بادهای شدیدی که توسط اشعه ایکس از مرکز هسته هدایت می شوند ، چیزی را ایجاد می کنند که اخترفیزیک آن را "خروج" می نامد و مواد را از مرکز خارج می کند. در داخل خروجی ، اشعه X می تواند ابرهای گازی در اطراف سیاهچاله ایجاد کند.
تیم واترز ، نویسنده اصلی ، در یک خبرنامه گفت: "این ابرها ده برابر گرمتر از سطح خورشید هستند و با سرعت باد خورشیدی حرکت می کنند ، بنابراین آنها اشیا rather نسبتاً عجیب و غریب هستند."
در حین شبیه سازی ها ، واترز و تیمش دریافته اند که با از دست دادن چاله سیاه روی ماده ، این ابرها می توانند به صورت موج درآیند.
ناسا می گوید ، این امواج می توانند مارپیچ بیشتری به درون ساختارهای گرداب که 10 سال نوری با سیاهچاله فاصله دارند ، برقرار کنند.
این شبیه سازی ها همچنین نشان می دهد که اشعه ایکس از پلاسما در نزدیکی سیاهچاله گاز گرم شده را در جو سیاهچاله متورم می کند ، به پلاسمای داغ اجازه می دهد مانند یک بالون بلند شود و با ابرهای گاز خنک کننده اطراف آن روبرو شود.
این اجازه را می دهد تا ابرها الگویی را شکل دهند که فیزیکدانان نجومی آن را خیابان گرداب کارمن می نامند ، شبیه ساختار سونامی.
نظریه های قبلی حاکی از آن بود که ابرها خود به خود از طریق بی ثباتی سیال تشکیل می شوند یا اینکه میدان های مغناطیسی در بیرون کشیدن گاز خنک کننده به باد نقش دارند.
واترز گفت: "گرچه همه چیز از نظر گذشته منطقی است ، اما در ابتدا مشاهده اینکه بی ثباتی حرارتی نمی تواند مستقیماً گاز سرد تولید کند ، بسیار گیج کننده بود.
ناسا می گوید این یافته ها هنوز توسط ماهواره ها مشاهده نشده است ، اما پلاسما در نزدیکی هسته های کهکشانی فعال درون این سیاهچاله ها توسط رصدخانه های کره زمین در دما و سرعت سازگار با شبیه سازی ها مشاهده شده است.