این پروژه که به نام «خانه صخرهای» شناخته شده، در دل کوه و صخرههای ونکوور جای میگیرد که کارشناسان آن را یک پروژه کاملا جسورانه از یک معمار ایرانی میدانند.
در واقع این خانه بهگونهای طراحی شده که از لبههای این صخره آویزان است و شاید هر فردی نتواند به راحتی بر ترسهایش غلبه کرده و در این خانه ساکن شود. میلاد اشتیاقی به نوعی تخصص معماری خود را دل طبیعت و در مکانهای سخت به نمایش گذاشته و به چالش کشیده است.
این معمار ایرانی از قالبهای مکعبی در اندازه و زوایای مختلف برای طراحی این خانه استفاده کرده که همگی در فضاهای متفاوتی بر روی یکدیگر سوار میشوند و کل سازه این خانه صخرهای را تشکیل میدهند.
این جعبههای مکعبی میتوانند دور درختان بافته شوند و حیاطها و محوطههای باز را در اطراف خانه ایجاد کنند؛ به همین دلیل هر سمت این خانه میتواند فضای مفرح و استراحتگاه دلنشینی را در اختیار ساکنان قرار دهد که بسیار تاثیرگذار و اثربخش هستند.
همچنین یکی از جسورانهترین بخشهای طراحی این خانه مربوط به تنظیمات این سیستم پشته عموذی خانه است که باعث میشود شکل «C» از صخره نمایان شده و گسترش پیدا کند. طراحی بخشهای مختلف این خانه نیز متناسب با یک خانواده با داشتن فرزندان نوجوان و کودک طراحی شده که نیازهای هرکدام از آنها در این جعبههای مکعبی دیده شده و درنظر گرفته شدهاند.
این در حالی است که طراحی برخی از فضاهای این خانه هم بهصورت تفریحی و ایجاد ساعاتهای مفرح برای هریک از این اعضای خانواده باتوجه به سن آنها، انجام شده که بسیار قابلتوجه و مناسب خواهد بود.
هر کدام از این جعبههای مکعبی نیز با زوایای تابشی نور آفتاب در طول روز نیز تناسب داشته و در همان زوایا جای رفتهاند تا بتوانند بیشترین انرژی و نور طبیعی را به داخل خانه انتقال دهند.