پای گوسفند به تازگی در معدن نمک چهرآباد در ایران کشف شده است ، همان معدن نمکی که در سال 1993 هشت مرد نمکی مومیایی شده پیدا شد. 

محققان توانستند DNA را از بخش کوچکی از پوست مومیایی شده از پا استخراج کنند و دریافتند گوسفندها از نظر ژنتیکی شبیه گوسفندهایی هستند که در حال حاضر در منطقه مشاهده می شوند ، که نشان می دهد گوسفندهایی که امروزه در ایران استفاده می شود از فرزندان مستقیم گوسفندان هستند از حداقل 1600 سال پیش.

تجزیه و تحلیل DNA نشان داد که گوسفندان باستانی بسیار متفاوت از گوسفندان خانگی بودند که امروزه در مزارع آمریکای شمالی دیده می شوند. برای شروع ، این گوسفند فاقد ژن های مرتبط با کت پشمی بود و پشم گوسفندان رشد نمی کرد.

در عوض ، یک کت کوتاه "مودار" داشت که نیازی به برش نداشت. تجزیه و تحلیل موهای موجود در پا با استفاده از میکروسکوپ الکترونی این یافته ها را تأیید می کند.

علاوه بر این ، گوسفندها یک دم چربی داشتند. همانطور که از نام آنها پیداست ، گوسفندهای دم چربی در دم خود تجمع می یابند ، در نتیجه یک دم گسترده تر و طولانی تر از نژادهای دیگر گوسفندان است. گوسفندهای دم چربی در خاورمیانه رایج است ، زیرا این نژاد گوسفندان به خوبی با آب و هوای خشک سازگار هستند.

دالی گفت: این یافته ها نشان می دهد که مردم باستان ایران "ممکن است گله های گوسفندی را که مخصوص مصرف گوشت هستند ، مدیریت می کنند و این امر نشان دهنده روشهای پرورش دام است.

نمونه ای از این دست به طور معمول آسیب قابل توجهی در DNA داشت اما به لطف نمک و همچنین رطوبت کم معدن فوق العاده خوب حفظ می شد. محققان همچنین میکروب ها و باکتری های مختلفی را یافتند که در شرایط شور رشد می کنند و فکر می کند که این موجودات در روند مومیایی نقش دارند.

کانور روسی ، نویسنده ارشد ، در اخبار گفت: "یکتایی حیرت انگیز DNA مانند آنچه در استخوانها و دندانهای باستان دیده بودیم نبود. این حفظ DNA an نشان دهنده اساسی بودن محیط برای پویایی پوسیدگی بافت و DNA است."

منبع