هنگامی که چند هفته پس از آن ، Cowessess First Nation گزارش داد که حدود 751 قبر بدون علامت در اطراف مدرسه پیدا شده است ، بسیاری از کانادایی ها دوباره متحیر شدند. اما لازم نبود.!

در حالی که کمیسیون حقیقت و آشتی (TRC) 4100 کودک را که هنگام تحصیل در مدارس مسکونی فوت کرده اند ، شناسایی کرده است ، اما تخمین می زند که تعداد کل کشته شدگان از مدارس ممکن است به 15000 نفر برسد.

گزارش نهایی این کمیسیون ، که در سال 2015 صادر شد ، جزئیات بسیاری از وحشی گریهایی را نشان می دهد که اکنون مورد توجه بسیاری از کانادایی ها قرار گرفته است.

اما آن داستان ها چیز جدیدی نبودند.

در بین مردم بومی ، این فاجعه ها از زمان وقوع به خوبی شناخته شده اند و از طریق تاریخ شفاهی به نسل ها منتقل شده است.

گابریل فاینت ، بنیانگذار سازمان جوانان بومی مجمع هفت نسل ، روز سه شنبه گفت: "اکثر کانادایی ها در واقع تاریخ واقعی کانادا را نمی دانند."

این دیدگاه روز چهارشنبه توسط متیو هایدای ، استاد تاریخ در دانشگاه گلف در انتاریو تکرار شد.

هایدای گفت: "این موضوع مدتهاست که توسط جامعه بومی شناخته شده است ... اما برای جامعه اصلی ، موضوعی شوک آور است.

چندین جامعه در سراسر کانادا امسال جشن محلی روز کانادا را لغو کردند و دلیل آن را نگرانی در مورد نامناسب بودن ستایش از کانادا در زمانی دانستند که برخی از بدترین اقدامات این کشور بسیار داغ است.

 برخی از شهرها از ساکنان خود خواسته اند که به جای مهمانی و جشن ، روز پنجشنبه نارنجی بپوشند و در تاریخ استعمار کانادا تأمل کنند.

فایانت گفت: "این روز را به معنای کانادا ، نحوه رفتار مردم بومی توسط کانادا بیندیشید. "

رئیس بزرگ Reg Niganobe از ملت Anishinabek ، در انتاریو ، روز سه شنبه توصیه کرد که همه کانادایی ها روز کانادا را صرف یادگیری بیشتر در مورد گذشته از آنچه قبلاً می دانند ، بگذرانند.

وی در بیانیه مطبوعاتی گفت: "وقت بگذارید و با مدارس مسکونی هند و تاریخ بومیان در این ملت کانادایی آشنا شوید. به عنوان شرکای معاهده ، یادگیری در مورد تاریخ ملت کانادا یک مسئولیت مشترک است که ابتکار عمل و پاسخگویی را از هر فردی که این سرزمین ها را اشغال می کند ، می گیرد."

چه چیزی یاد می گیریم؟

بیشتر کانادایی ها هرگز تاریخ شفاهی را که در جوامع بومی طنین انداز است ، نشنیده اند.

برای اکثر کانادایی ها ، دانش مدارس مسکونی یا هر جنبه دیگر از تاریخ ما ابتدا با آنچه در مدرسه آموخته ایم ، تنظیم می شود.

در انتاریو ، دیگر یک مدرسه دولتی در همیلتون نام Edgerton Ryerson ، طرفدار مدرسه مسکونی را ندارد. دانشگاه رایرسون در تورنتو نیز در حال بررسی نام خود است.

تاریخچه فشار

در گزارش نهایی TRC به مدارس مسکونی به عنوان یک نسل کشی فرهنگی یاد میشود ، که مجاز به تعیین اینکه آیا این سیستم به مثابه یک نسل کشی فیزیکی است ، مجاز نبوده است.

کلمه نسل کشی بدون صلاحیت "فرهنگی" در سال 2019 بازگشت ، هنگامی که یک تحقیق ملی گزارش خود را در مورد نرخ نامتناسب بالا خشونت که توسط زنان ، دختران و LGBTQ2S + افراد بومی روبرو شده منتشر کرد.

جمعیت بومیان نیز از نرخ زندانی ، فقر ، درگیری رفاه کودکان ، ناامنی غذایی و نتایج ضعیف بهداشتی نسبت به کانادایی های ساکن روبرو هستند - همه ، به گفته کارشناسان ، در نتیجه سیاست ها و نگرش های طولانی مدت کانادا در قبال مردم بومی است.

در آن جنبه های بزرگتر از تبعیض کانادا علیه مردم بومی دفن شده است ، نمونه های بی شماری از استعمار و یکسان سازی است. برای چند دهه مردم بومی اجازه نداشتند بدون اجازه دولت از محل خود خارج شوند.

 بسیاری از مراسم و جشن های بومی سنتی تا سال 1951 ممنوع بود در مقیاس حتی کوچکتر ، هایدی به نمونه جشن 1 ژوئیه در پارلمان هیل در سال 1965 اشاره می کند. در بیشتر موارد ، جشن ها برای هر کسی که آنها را از چشم قرن 21 تماشا می کند آشنا به نظر می رسد. هایدای گفت ، رویداد روز سلطه - که هنوز روز کانادا نامیده نشده است - از تلویزیون ملی پخش شد ، و الکس تربک جوان به عنوان مجری برنامه بود. دولت لیبرال آن روز می خواست چندفرهنگی بودن این کشور را به نمایش بگذارد و بنابراین نمایش های فرانسوی زبان ، رقص های محلی اروپا و ... فراوان بود. گرچه برای نمایندگی ملل اول ، برگزارکنندگان جشنواره چیزی را انتخاب کردند که هیچ ارتباطی با فرهنگ سنتی First Nations نداشت: گروهی از دختران از B.C ، با نواختن تارتان های اسکاتلندی و اجرای موسیقی گاردین. آنها به عنوان گروه دختران هندی Cariboo شناخته می شدند هایدای روز چهارشنبه گفت: "این فقط یک تصویر کاملاً گول زننده است ، هنگامی که می بینید گروهی از دختران نوجوان سازمان ملل متحد تارتان اسکاتلندی را بر تن دارند و گارد را بازی می کنند." در آن زمان تصور می شد که مفهوم دختران جوان بومی که موسیقی سنتی اسکاتلندی را بازی می کنند ، نمایندگی کانادا را به خوبی انجام می دهد به طوری که از گروه خواسته شد تا دوباره در نمایشگاه 67 به اجرای برنامه بپردازد. داستان هایی مانند گروه موسیقی دختران هند Cariboo ممکن است برای اکثر مردم کانادا جدید باشد ، اما وحشت مدارس مسکونی و سایر جنبه های نسل کشی کانادا علیه مردم بومی کاملاً مستند است..

منبع