وی در این مطالعه می نویسد: "به طور کلی ، ممکن است افراد از سالهای پیش دبستانی خود بسیار بیشتر از آنچه تصور می شود خاطره داشته باشند و بتوانند وقایع مربوط به اوایل زندگی خود را از آنچه به طور تاریخی ثبت شده است بخاطر آورند."

وی دریافت که میانگین سنی اولین حافظه حدود 2.5 سال است ، و این تصور قبلی که اولین خاطرات ما از 3.5 سالگی شروع می شود را به چالش می کشد.

وی در یک خبرنامه گفت: "بارها و بارها می بینیم که مردم فکر می کنند بزرگتر از سن واقعی آنها بوده اند."

در مطالعات قبلی ، پیترسون و همکارانش با کودکان و بزرگسالان درباره اولین خاطراتشان مصاحبه کردند و پاسخ های آنها را با مصاحبه با والدینشان مقایسه کردند. با گذشت کودکان پیر و سال ، محققان دریافتند که کودکان هنگام بحث درباره خاطرات ، بیشتر از قبل از چهار سالگی ، در سنین بالاتر قرار می گیرند.

پیترسون گفت: "هرچه یک حافظه از راه دورتر باشد ، اثر تلسکوپی باعث می شود که شما آن را نزدیکتر بدانید. به نظر می رسد که آنها اولین حافظه خود را در هر سال به حدود سه و نیم سالگی منتقل می کنند. اما ما متوجه شدیم که وقتی کودک یا بزرگسال از چهار سال به بالا وقایع را به خاطر می آورد ، این اتفاق نمی افتد."

چالش دیگر این است که آنچه مردم به عنوان اولین حافظه خود در هر برهه از زمان مشخص می کنند بسیار قابل انعطاف است. برای شرکت کنندگانی که در چندین مصاحبه شرکت می کردند ، معمولاً پاسخ های متفاوتی نسبت به اولین خاطره خود ارائه می دادند.

وی گفت: "به راحتی وادار کردن افراد به یادآوری خاطرات قبلی به سادگی با پرسیدن از آنها چه حافظه اولیه دارند و سپس درخواست چند مورد دیگر از آنها بسیار آسان است."

 سپس آنها شروع به یادآوری خاطرات حتی زودتر می کنند - گاهی اوقات تا یک سال کامل. این مثل این است که یک پمپ را بتونه کاری کنید ؛ همین که شروع به کار کنید ، خودبه خودی می شود.

منبع